Pesë vjet nga referendumi për BREXIT, rezultati është i qartë: Të dy unionet po humbin

Pesë vjet pas referendumit fatal në 23 qershor 2016, cili është bilanci aktual i Brexit? Përgjigje: dy sindikata të dobësuara, britanike dhe evropiane, dhe marrëdhënie me gjendje të keqe midis tyre. Humbje. Humbje. Humbje.

Dobësimi i unionit britanik është i dukshëm. Do të ketë një referendum tjetër për pavarësinë skoceze brenda disa viteve të ardhshme. Nacionalistët skocezë mund ta fitojnë atë me argumentin se Skocia duhet të largohet nga unioni britanik për t’u ribashkuar me atë evropian. Një votim në Irlandën e Veriut për unionin irlandez duket më i mundshëm se në çdo moment që kur u parashikua për herë të parë në marrëveshjen e Belfast në 1998. Qeveria e Boris Johnson është plot retorika në lidhje me mbajtjen e unionit së bashku por nuk ka asnjë strategji për ta bërë këtë.

Pasojat negative ekonomike të Brexit janë fshehur nga ndikimi i pandemisë, por disa tani po dalin nga mjegulla Covid. Shifrat zyrtare tregojnë se eksportet britanike të ushqimit dhe pijeve në BE ranë me gati 50% në tremujorin e parë të vitit 2021. Një studim akademik ka vlerësuar se eksportet e shërbimeve të Mbretërisë së Bashkuar ishin kumulative 3.113 miliardë më të ulëta për katër vitet midis 2016 dhe 2019 sesa ato do të kishte qenë nëse vendi nuk do të linte BE.

Pavarësisht mundësive të lavdishme të fotografive të ofruara nga samiti i fundit i G7 në Cornwall, ndikimi ndërkombëtar i Britanisë është zvogëluar qartë. Në Cornwall, Britania e Madhe dhe SHBA shpallën një statut të ri të Atlantikut për të shënuar 80 vjetorin e kartës origjinale të Atlantikut, të nënshkruar nga Winston Churchill dhe Franklin D Roosevelt në 1941. Një katalog jo-fyes i qëllimeve të mira, ai megjithatë fton një krahasim të dhimbshëm midis ndikimi global i Britanisë atëherë dhe tani. Vende të tilla si Gjermania dhe Franca e shohin të ardhmen e tyre strategjike në “sovranitetin evropian” të Bashkimit Evropian, vetë organizatën që Britania sapo ka lënë.

Është më pak e dukshme menjëherë se Bashkimi Evropian është dobësuar. Disa në Bruksel dhe Paris madje sugjerojnë të kundërtën, duke argumentuar se është më lehtë të biesh dakord mbi hapat e mëtejshëm të integrimit evropian pasi të heqësh qafe britanikët bezdisës. Në të vërtetë, mbase uniteti më i madh i arritur ndonjëherë midis vendeve anëtare të BE ka qenë në negociatat e tyre me Britaninë pwr Brexit. Por nëse doni një Evropë “gjeopolitike”, një që mund të mbajë veten kundër një super fuqie të tillë si Kina, atëherë humbja e një vendi të madh anëtar me pasuritë financiare, diplomatike, ushtarake dhe pasuritë e tjera të Mbretërisë së Bashkuar, është një humbje e madhe. Objektivisht, forca e jashtme e unionit zvogëlohet pikërisht në momentin që duhet të rritet.

Për më tepër, nivelet e euroskepticizmit janë jashtëzakonisht të larta në vendet anëtare thelbësore. Pjesa e votave të partive euroskeptike në BE është dyfishuar në dy dekada që nga viti 2000. Në një sondazh të fundit të Këshillit Evropian për Marrëdhëniet me Jashtë, më shumë se 50% e francezëve, gjermanëve, italianëve dhe spanjollëve thanë se mendonin sistemin politik të BE ishte “thyer” sesa “duke punuar mirë”. Vetëm 46% e të anketuarve gjermanë dhe vetëm 38% e francezëve thanë se ishte gjë e mirë që vendi i tyre të ishte anëtar i BE.

Këto pikëpamje nuk janë rezultat i Brexit. Përkundrazi, ato janë një produkt shqetësimesh të ngjashme me ato që çuan shumë britanikë drejt Brexit. Por ato mprehen nga fakti se tani ekziston një ish-shtet i madh anëtar me të cilin mund të krahasohet performanca e BE-së. Shifrat në atë sondazh të ECFR janë pothuajse me siguri kaq të larta sepse u krye në prill të këtij viti, kur kontrasti midis performancës së vaksinave të MB [Mbretëria e Bashkuar] dhe BE [Bashkimi Europian] ishte më i zymtë.

Në sondazhet e bëra nga eupinions [një platformë e pavarur për opinionin publik evropian] për grupin tim kërkimor në Oksford një muaj më parë, 45% e evropianëve thanë se mendonin se Komisioni Evropian kishte trajtuar keq prokurimin dhe shpërndarjen e vaksinave. Sipas studiuesit holandez Catherine de Vries, euroskepticizmi në të gjithë kontinentin funksionon duke krahasuar – dhe Brexit ofron një pikë referimi të ri. Edhe nëse shumica e evropianëve mendojnë se Brexit është një gabim i përgjithshëm, ata përsëri mund të shohin që Britania pas Brexit po bën më mirë në zona individuale. Vaksinat nuk janë të vetmet.

Kjo na sjell te problemi i marrëdhënieve të këqija tutje. Shumica e evropianëve kontinental flasin shumë pak për Britaninë për momentin, dhe pastaj vetëm me hutim, irritim ose përbuzje. Në zbulimin më mahnitës në sondazhin e ECFR, vetëm 14% e të anketuarve gjermanë thanë se e shihnin Mbretërinë e Bashkuar si një aleat të Evropës – një aleat që përcaktohet si “një vend që ndan interesat dhe vlerat tona”. Një numër më i madh (20%) preferuan të përshkruanin Britaninë si një rival. Vërtetë, 34% e shikonin Britaninë si një “partner të domosdoshëm” të Evropës, por më pas 31% thanë se për Rusinë dhe 28% për Kinën.

Këtu, ju duhet të bëni dallimin midis tensioneve të pashmangshme dhe të shmangshme ndër-kanale. Është e pashmangshme që do të ketë një konkurrencë të shtuar, veçanërisht pasi regjimet rregullatore ndryshojnë në disa sektorë. Në Irlandën e Veriut, është një pamundësi logjike të kesh një kufi të mbyllur midis Britanisë së Madhe dhe BE por një kufi të hapur midis Britanisë së Madhe dhe Irlandës së Veriut, Irlandës Veriore dhe Republikës së Irlandës, dhe Republikës së Irlandës dhe BE. Protokolli i Irlandës së Veriut përpiqet ta sheshojë këtë rreth, me një mashtrim të vështirë. Gjithmonë do të duhej shumë besim dhe vullnet i mirë për ta bërë atë të funksionojë – por kjo është pikërisht ajo që tani mungon.

Niveli aktual i mosbesimit dhe baltosjes reciproke ishte gjithçka por i pashmangshëm. Nëntëdhjetë për qind e fajit për këtë i takon qeverisë britanike, veçanërisht me Boris Johnson dhe negociatorin kryesor të Britanisë, David Frost. Gatishmëria e deklaruar për të shkelur ligjin ndërkombëtar. Refuzimi për të pasur ndonjë marrëdhënie të strukturuar me BE-në si e tillë, përtej zbatimit të ngushtë të tërheqjes dhe marrëveshjeve të tregtisë së lirë.

Por një pjesë e vogël e përgjegjësisë qëndron në anën kontinentale, dhe posaçërisht në komisionin evropian. Kohët e fundit kam marrë pjesë në një takim në internet me një zyrtar të lartë të komisionit, i përfshirë ngushtë në marrëdhëniet me Mbretërinë e Bashkuar. Në tonet e acarimit të vazhdueshëm, ajo vazhdimisht theksoi se Britania është thjesht “një vend i tretë”. Sigurisht që është pozicioni ligjor, ashtu si kur dy persona divorcohen, ata që bëhen ligjërisht, palë të treta. Por Britania dhe BE ishin të martuar për më shumë se 45 vjet. Imagjinoni dikë që ishte martuar për 45 vjet duke folur për ish-bashkëshortin e tyre si thjesht “një palë e tretë”, një i huaj i plotë. Një gjuhë më e vetëdijshme dhe strategjike historike duhet të dëgjohet nga udhëheqësit politikë të BE-së, duke përfshirë qeverinë e re gjermane pas zgjedhjeve të kësaj vjeshte.

Në planin afatgjatë, ne duhet të punojmë drejt një Britanie ku një shumicë e qartë e sheh pikën e të qenit në BE – dhe një BE që po bën aq mirë sa që edhe anglezët skeptikë dhe të cytur dëshirojnë t’i bashkohen asaj. Në ndërkohë, sidoqoftë, ajo që na duhet në marrëdhëniet ndër-kanale është ekuivalenti politik i lutjes së famshme të teologut Reinhold Niebuhr: Guximi për të ndryshuar atë që mund të ndryshohet, qetësia për të pranuar atë që nuk mund të ndryshohet dhe mençuria për të dalluar njëra nga tjetra.

• Timothy Garton Ash është një historian, autor dhe komentator britanik. Ai është profesor i studimeve evropiane në Universitetin e Oksfordit dhe shkruan për The Guardian.

Përkthyer nga Klan Kosova.