“Vdiq” për pak minuta, gruaja pa filmin e jetës në sallën e operimit – rrëqeth rrëfimi i saj

Për shekuj me radhë, njerëzit që kanë qenë pranë vdekjes kanë treguar se u është shfaqur para syve e gjithë jeta e tyre, sikur të ishte një film që rikthehej me shpejtësi. Neurologët besojnë se kjo mund të jetë një dukuri reale, e shkaktuar nga reagimi i trurit ndaj mungesës së oksigjenit.

Por Patty Ellen, e cila përjetoi një përvojë pranë vdekjes gjatë një operacioni urgjent cezarian, është e bindur se “rishikimi i jetës” së saj kishte një shkak krejt tjetër. Ajo thotë se, pasi iu dha “zgjedhja” nëse duhej të kthehej apo jo në trupin e saj, ajo mori një mësim të rëndësishëm për kuptimin e jetës, shkruan Daily Star, transmeton Klankosova.tv.

Duke folur në kanalin YouTube NDE Diary, Patty tregoi çastin kur, sipas saj, “vdiq” në sallën e operacionit:

“Mbaj mend që më çuan me shtrat në sallë. Mbaj mend zhurmën e aparatit të zemrës. Pastaj dëgjova që tingulli u bë i vazhdueshëm, sikur zemra ime kishte ndaluar. Në të njëjtin moment kur dëgjova atë tingull, u ndjeva sikur dola nga trupi im dhe po qëndroja pezull mbi të. Mbaj mend që pashë një trup. Pashë mjekët. Pashë gjithçka që po ndodhte”.

Por pas pak çastesh, ajo thotë se nuk ishte më në sallën e operacionit, por “diku tjetër”. Ajo e përshkroi veten në qendër të një “ekrani filmi” 360-gradësh, ku po i shfaqeshin momentet më të rëndësishme të jetës së saj.

“Filmi ndalonte në pika të caktuara të jetës sime. Disa momente ishin të bukura, disa të tjera jo aq të mira, sidomos mënyra se si kisha trajtuar njerëzit”.

Sipas saj, rishikimi i jetës u përqendrua veçanërisht te momentet ku ajo kishte gabuar, gjë që e bëri të frikësohej se po dënohej:

“Mendoj se të gjithë kemi bërë gjëra për të cilat nuk jemi krenarë, kemi lënduar dikë, kemi thënë një fjalë të keqe apo kemi vepruar keq. Pikërisht te këto momente ndalonte filmi. Për një çast mendova: ‘Po shkoj në ferr, po m’i tregojnë këto sepse do të më thonë që do të dënohem’”.

Por pikërisht atëherë, Patty thotë se ndjeu praninë e dikujt pranë saj:

“Ndjeva sikur dikush më vendosi dorën mbi shpatull dhe më tha se po bëja mirë dhe të mos shqetësohesha”.

Ajo beson se mesazhi iu transmetua në mënyrë telepatike:

“Gjithçka që duhet të bësh është të mendosh diçka dhe personi tjetër e di menjëherë. Do të doja që edhe sot të mund të komunikonim në atë mënyrë”.

Patty thotë se, edhe pse rishikimi i jetës së saj dukej sikur nxirrte në pah gabimet më të mëdha, mesazhi kryesor që mori ishte ai i faljes:

“Besoj se është shumë e rëndësishme për shpirtin tonë jo vetëm të falim të tjerët, por edhe të falim veten. Unë e kam pasur shumë të vështirë të fal veten. Kam punuar shumë me këtë. Është një proces mësimi, të kuptojmë ku mund të bëhemi më të mirë, çfarë kemi bërë mirë dhe ku duhet të përmirësohemi”.

Në fund të përvojës së saj, ajo thotë se dëgjoi të qarat e para të foshnjës së saj të porsalindur. Në atë çast, sipas saj, prania që kishte ndier pranë vetes i dha një ndjesi dashurie të pafund:

“Në të njëjtin moment kur ai filloi të qante, personi që ishte me mua, të cilin nuk e njihja, më dha ndjesinë sikur më kishte dashur përgjithmonë. Ishte sikur më donte përjetësisht, që nga koha para se të lindja dhe deri në të ardhmen time. Ndjeva sikur ai më donte përgjithmonë dhe do të më donte gjithmonë”./Klankosova.tv