“Ndalova së piri ujë që mos të shkoja në tualet”

Një grua me paralizë cerebrale ka treguar se si mungesa e tualeteve të përshtatshme për personat me aftësi të kufizuara ndikoi rëndë në jetën e saj.

Që në fëmijëri, ajo përballej me vështirësi për të gjetur tualete të aksesueshme dhe shpesh ndihej si “barrë” kur kërkonte ndihmë. Gjatë një pushimi familjar në Spanjë, një e afërme i tha se do të ishte më mirë të “duronte”, gjë që e bëri të marrë një vendim të rrezikshëm.

Në moshën 12-vjeçare, ajo filloi të kufizonte në mënyrë drastike pirjen e ujit, me mendimin se nëse nuk pinte, nuk do të kishte nevojë të përdorte tualetin. Në universitet, shpesh jetonte vetëm me një filxhan kafe në ditë, ndërsa gjatë udhëtimeve me tren shmangte plotësisht lëngjet.

Dehidratimi ndikoi seriozisht në shëndetin e saj. Ajo përjetonte dhimbje më të forta, lodhje ekstreme, spazma dhe ngurtësi të muskujve, si dhe tharje të gojës dhe lëkurës. Gjendja u përkeqësua deri në atë pikë sa kishte vështirësi të ngrihej nga shtrati apo të vishej vetë, transmeton Metro, përcjell Klankosova.tv.

Ajo thotë se për vite me radhë mendonte se këto vuajtje ishin thjesht pjesë e jetës me paralizë cerebrale. Sot, megjithatë, e kupton se problemi nuk ishte nevoja e saj për ndihmë, por mungesa e aksesueshmërisë dhe mënyra se si shoqëria i trajton personat me aftësi të kufizuara.

Historia e saj nxjerr në pah rëndësinë e tualeteve të aksesueshme dhe të një shoqërie ku personat me aftësi të kufizuara të mos ndihen fajtorë për nevojat e tyre bazë.